O jee… we spelen (weer) in de hoofdklasse! 😬
En toen was daar ineens die existentiële vraag: hoe zijn we hier in hemelsnaam beland? 🤯
In 2025 lukte het ons Dames 1-team om zich (wederom) in de hoofdklasse te plaatsen door de promotiewedstrijd in mei verrassend te winnen. Deze stunt, inmiddels beter bekend als “Het Wonder van Zwolle”, catapulteerde ons naar de hoofdklasse. De eredivisie en geen weg terug… Het succes zorgde ook voor een gewijzigde teamsamenstelling: een paar vrije plekken én de perfecte kans om twee jonge rookies uit de jeugd talent pool zonder pardon het avontuur in te trekken.
Het team (oftewel wie durft het aan?)
Voor Almeerderhout stonden dit seizoen Megan van Beugen, Julie Haeck, Sonja Vos, Carla Raap, Nathalie van der Heiden en Djanessa van der Zande aan de start. Charlotte Lemstra sloot bij de eerste wedstrijd aan. Een prachtige mix van jong talent en doorgewinterde ervaring, oud en nieuw, rust en chaos, strategie en ‘we zien wel’. Maar vooral een team met ambitie, humor, zelfspot en relativeringsvermogen. De sfeer was warm en vriendschappelijk. En als het even tegenzat (wat in de hoofdklasse natuurlijk nooit gebeurt… 😉), stond er altijd iemand klaar met een bemoedigend woord, een knuffel of een goed geplaatste grap.
Pittige tegenstand (dit zijn geen grapjes)
In 2026, in poule D2 van de hoofdklasse, namen we het op tegen klinkende – en licht intimiderende – namen als Noordwijk, Koninklijke Haagse, Wouwse Plantage, ’t Sybrook, Noord Nederlandse en Eindhovense. Geen beginnerspotje op zondagmiddag met koffie en appeltaart na afloop. In de dames hoofdklasse speel je 36 holes tegen (veelal jonge) dames die écht kunnen golfen, niet ‘best aardig’ maar echt-golfen-golfen. Sommige teams hebben speelsters met een + handicap die ook internationaal hun mannetje staan. Kortom: pittig. Heel pittig.
Samen onderweg – op tournee door Nederland
Alsof dat nog niet genoeg was, leek elke competitiedag op een mini-roadtrip. Glimmen in Groningen, Eindhoven, Wouw (zeg maar gerust: bijna België) en Oldenzaal in het verre Twente. Navigatie aan, snacks in de tas en gáán. Dat hoort erbij in deze landelijke klasse, met slechts 14 damesteams kun je de hoofdklasse gerust de eredivisie van het dames amateur golf noemen. En eerlijk is eerlijk: samen rijden, samen eten en samen overnachten bleek minstens zo belangrijk als de scorekaart. Teamgevoel begint soms gewoon in het restaurant, meestal na het toetje.
Publiek in de baan
De andere teams kennen elkaar goed en spelen al jaren hoofdklasse, wat zorgt voor spannende wedstrijden en een flinke supportersschare. De Wouwse Plantage komt bijvoorbeeld nooit alleen: naast de zes speelsters zijn er altijd partners en supporters mee – een gezelschap van minimaal dertien personen. Ook dat was even wennen. Publiek. In de baan. Onze meest trouwe supporters? Uiteraard de vaders van Julie en Djanessa. Soms voor een kopje koffie, soms ‘aan de tas’ met (ongevraagd) advies, snoep en water, maar altijd om ons te steunen.
En de resultaten?
Toegegeven: We hebben geen competitiedag gewonnen maar …. er ging ook heel veel wél goed. Echt waar. Serieus.
Onze rookies Julie en Djanessa werden zonder pardon in het diepe gegooid: hoofdklasse, geen warming-up, geen zwembandjes, hooguit een bemoedigend klopje op de schouder. Maar wat deden ze het fantastisch. Elke week lieten ze zien dat ze stevig in hun golfschoenen staan, goed met druk omgaan en hun tegenstanders meer dan prima partij gaven. De vuurdoop? Met vlag en wimpel doorstaan.
Voor Megan was dit het eerste jaar dat zij niet meer de jongste van het team was. Geen ‘baby’ meer, maar ineens ervaringsdeskundige. Ze deelde haar ervaring royaal en vormde samen met Julie een sterk – en gezellig – koppel.
Met de rust en ervaring van Carla en Nathalie werden er zelfs punten binnengesleept. En ja, dat voelde soms als het winnen van een major. Een dikke, welgemeende pluim is hier dus meer dan terecht.
Dank & vooruitblik
Captain Sonja maakt graag een diepe buiging voor het hele team. Extra dank aan Carla die de financiën strak in de gaten hield (altijd fijn, zeker na hotelontbijtjes) en aan Nathalie, die onze slaap- en eetadressen regelde. En laten we eerlijk zijn: die waren zó goed dat we soms bijna vergaten waarvoor we er eigenlijk waren.
Op zaterdag 9 mei ontvangen we op de laatste competitiedag de teams op onze eigen prachtige baan in Almere. Voor ons, inmiddels laatste in de poule, is de spanning uit de uitslagen verdwenen en spelen we volgend jaar weer in de 1e klasse. Maar natuurlijk blijven we Noordwijk, Noord Nederlandse en Eindhoven tot het laatste moment fanatiek steunen – sportief, luid en met volle overtuiging.
Hoofdklasse: zwaar, leerzaam, gezellig en onvergetelijk. En voor wie nog twijfelt: we hebben misschien niet alles gewonnen, maar wel alles meegemaakt. Volgend jaar staan we weer fris, scherp en met dezelfde humor aan de start. En wie weet… Zwolle was tenslotte ook een wonder.
