Op zondag 11 september 1988 is het de grote dag voor onze leden. Die hebben de afgelopen feestelijke dagen in grote getale kunnen meeleven met hoe de Pro-Am verliep en hoe de baan door de NGF-clubvoorzitters en -secretarissen werd ingewijd.
Thans is het de beurt aan onze leden om “hun” openingsthuiswedstrijd te spelen. Zo wordt ook de zondag weer een mooie feestdag met veel, zelfs uitgelaten en enthousiaste leden, die voor het eerst een 18-holeswedstrijd spelen op “hun” eigen baan.
Daarna volgt het gezamenlijk genieten van de uitgebreide borrel en de feestelijke prijsuitreiking, met aansluitend een mooi diner! Ook de leden die niet aan de wedstrijd hebben deelgenomen, zijn daarbij aangesloten en hebben meegekregen hoe geanimeerd de wedstrijd is verlopen. Men realiseert zich dat we een mooie toekomst voor ons hebben, met nog alle tijd om veel van onze mooie baan te kunnen genieten!
Onze leden zijn zich dan ook, meer dan voorheen, bewust van het feit dat de minderheid die al na één jaar met een handicap van 36 of lager speelt, tot een meerderheid moet worden uitgebreid! Nu we A-lid van de NGF zijn, wil Almeerderhout zich als golfclub verder doorontwikkelen! Enerzijds golftechnisch als club, anderzijds als baan.
De club schrijft zich in met 36 competitieteams. Niets bijzonders, denken wij. Totdat we door de NGF worden gebeld. Is er een vergissing in het spel, vraagt men zich af? Eise Borgers, onze wedstrijdcommissaris, gaat nog eens in conclaaf met de dames- en herenwedstrijdcommissies. Dan blijkt dat van een vergissing geen sprake is. De NGF-competitieorganisatie had een dergelijk aantal opgegeven teams nog nooit meegemaakt! De meeste grotere verenigingen met 18-holesbanen komen niet eens tot de helft, laat staan indertijd de clubs met nog 9-holesbanen!
Gedurende het voorjaar doen onze competitieteams het uitstekend! Dames II is ons allereerste kampioensteam ooit! Daarna volgen er nog een aantal teams als kampioen van hun afdeling, die vervolgens promotiewedstrijden meestal succesvol spelen en dus promoveren naar een hogere klasse.
Het is voor het bestuur overduidelijk dat leden die eerder in andere takken van sport ooit competitie hebben gespeeld, aanzienlijk competitiever zijn ingesteld dan leden zonder dergelijke sportervaringen. Het “willen winnen” zit vooral ingebakken bij veel hockeyers.
Behalve het deelnemen aan de landelijke NGF-competitie willen we dus ook de baan verder doorontwikkelen, zodat die nog uitdagender wordt. Dat is vooral de wens van leden van wie de meesten bewust naar een steeds hoger spelniveau willen!
Hockeyers die als lid van Almeerderhout de golfsport beoefenen, komen tijdens de NGF-competitiewedstrijden regelmatig hun voormalige “hockeymaatjes” weer tegen, die de golfsport al eerder bij andere clubs hadden omarmd. Hoe leuk was dat! Die nieuwe ervaringen tijdens en na wedstrijden waren voor hen onbeschrijfelijk!
Het resultaat was dat op veel niveaus, bij zowel de dames als de heren, het spelniveau per jaar aanzienlijk steeg. Almeerderhout speelde als nieuwe NGF-golfclub binnen de kortste tijd daardoor al in de hoogste competitieklassen, waaronder de Hoofdklasse! Ons huidige Dames I-team weet dat niveau nog telkens jaar na jaar te bereiken.
Mede door die competitieve instelling wordt de wens naar een uitdagender baan dan ook steeds duidelijker. Ons bestuur heeft daar vanzelfsprekend begrip voor en wil die wens zo mogelijk faciliteren! We zijn immers een ledenclub met een baan van en voor leden!
Dus komen er plannen om aan de prestatieve wensen van onze leden tegemoet te komen. Vanaf het begin van de jaren negentig rijpen de plannen om de baan zowel uit te breiden als uitdagender te maken.
De uitbreiding van 2 lussen met 18 holes naar 3 lussen met 27 holes blijkt een belangrijke en wenselijke ontwikkeling. Heel even zijn er leden die zich afvragen waarom niet uitbreiden naar 4 lussen, dus 36 holes. Zowel het bestuur als de leden wijzen dat resoluut af. We mogen nooit een “golffabriek” worden, is de overduidelijke mening.
Het bestuur ziet mogelijkheden en heeft aandacht voor de wensen van de meerderheid van onze leden. Voor alle zekerheid wordt er besloten om peilingen te houden! Daaruit blijkt een ruime meerderheid van bijna 70% die voorstander is van 3 lussen en een uitdagender ontwerp.
Namens het bestuur oriënteert en inventariseert baancommissaris Maarten van Ede, samen met de baancommissie en gesteund door onze head-greenkeeper Collin Fairley, de vele wensen en suggesties die vervolgens worden voorgelegd aan het golfarchitectenbureau, de ontwerper van onze baan.
Geloof het of niet, onze leden “snakken dan naar water”! Immers, tot op dat moment hebben we geen druppel water in onze 18-holesbaan!
Mede doordat de gemiddelde spelkwaliteit van ons ledenbestand dan jaarlijks nog steeds omhoogschiet, menen de besturen van zowel de Stichting – als verhuurder – en de Vereniging – als huurder – dat we beide ontwikkelingen willen faciliteren. Dat betekent dus actie ondernemen!
Wanneer beide besturen elkaar weer ontmoeten over genoemde ontwikkelingen, is het alsof de tijd heeft stilgestaan. Het besluit tot uitbreiding en vernieuwing is dan snel genomen, mede gezien de voortvarende ontwikkelingen van de afgelopen jaren!
Bovendien zijn beide besturen zich bewust van het motto: “Buurmans grond is maar één keer te koop”! Welnu, de 65 ha grond waarop wij spelen wordt weliswaar gepacht, maar toch… Stel je voor dat de gemeente “snode” plannen heeft, of dat tuinders of boerenbedrijven de ligging van “ons” aangrenzende gebied net zo aantrekkelijk vinden als wij. De bestuurders moeten er niet aan denken!
Feestelijke dag en diner 11 september
Eric Citroen legt aan Prins Claus uit dat wanneer het toevallig lukt zijn bal links op de helling te krijgen het vrij eenvoudig is om vandaar op de green van hole 1 te komen.
Het bosgebied op de achtergrond was beslissend voor onze keuze.
